mandag 13. april 2015

'Guuu så tynn du er blitt!'

Hei i kvelden!

Eg har alltid vert slank. Til tider svært slank.
Eller 'skrinne', tynn, mager, beintrangel, strek, fyrstikk,
 osv som mange har kalla meg oppigjennom livet..
Det er kanskje derfor eg svergar til å kalle meg slank, 
Eg tykkjer det er eit meir behageleg ord, 
og eit ord som ikkje er blitt sagt til meg med negativ swung.

Når eg var barn så hugsar eg ikkje så mykje av at eg var undervektig. 
Men så kom puberteten.. Eller mangelen på den...
Mange av jentene hadde fått både pupper og mens, men ikkje eg nei....
Eg venta og venta, men ingenting skjedde. 
Gjekk til sjukesyster og fekk beskjed om at eg låg 1 1/2 år
etter dei andre jentene i utvikling..
Ikkje spesielt kjekt når eg er byrja på ungdomsskulen
og slikt betyr ein del!
Men ENDELIG fekk eg no den berømte tante rød,
 i ein alder av 15 år.
 PÅ TIDE syns eg, ikkje for at det er så himla kult å ha,
men fordi eg då endeleg følte meg litt normal vertfall..
Men vekta var like låg...
 Eg er oppvaksen med feite meirerivarer og bondekost,
 og eg åt som ein hest, men ingenting hjalp.

Og i pubertertsalderen byrja folk å kommentere vekta mi. 
Og det slutta ikkje før eg var i 30-åra.
 Nær familie, slekt, bekjente, bygda, medelevar
, medstudentar, kollegaer, gjester, folk på byen, andre ukjente,
 JA YOU NAME IT.

I over 20 år høyrde eg omtrent dagleg kor tynn eg var.
Hugsar at eg skjulte meg bak store t-skjorter,
gjekk aldri i bikini eller sommarklede, 
utanom saman med vennane mine (som lot meg vere i fred).
Når eg flytta heimanifrå i ein alder av 20 år,
gjekk eg med to bukser for å verke tjukkare,.
Byrja å jobbe på hotell og måtte bruke skjørt på jobb.
PANIKK!
Sto i anretninga og hadde pusteproblem første gong
eg skulle gå inn i spisesalen 
og måtte vise leggane mine.
 Følte eg sto der splitter naken.
Eg opplevde også å bli gjort slutt med av ein gut,
 der eg i etterkant fekk høyre at han slo opp fordi han syns eg var for tynn.
Tenk kva det gjer med ei ung jente, med ifrå før eit knust hjarte..

La heller ikkje på meg når eg var gravid, til min store fortvilelse..
Sikkert luksusproblem for mange, men ikkje for meg,,

Meeen så kom dei glade 30-åra, og noko skjedde endeleg!
Sakte men sikkert byrja vekta å gå opp, 
sikkert alderen som dempa den ekstreme forbrenninga mi :)
Eg har aldri følt meg så FRI som etter det endelig
 blei slutt på kommentarer som:
'GUUUUU så tynn du er!'
'Får ikkje du mat du?'
'Nei no må du ta å drikke fløyte så du legg på deg litt'
'(..)..Mannfolk likar å ha litt å ta i veit du'
'Berre skinn og bein på deg!'

...Ja eg kunne fortsett i det uendelege.

Faktisk, så la eg så mykje på meg
at det blei litt for mykje av det gode, sjølv for meg hehe ;)
Så eg flirte godt for meg sjølv når eg for første gang i historia
kunne vere i det glade selskap og seie at
 'eg trur eg må prøve å slanke meg litt' :D
DÅ var eg 70 kg, og når eg var på mitt tynnaste
i utvaksen alder var eg ca 50..
Og eg har aldri trivast så godt som når eg hadde for mykje rundt om,
 DET var eit luksusproblem for meg!
Viste seg at eg hadde matintoleranse for ulike matvarer, 
som gjorde at eg såg ut som ein ballong til tider...
Og ei eldra dame hadde spurt ein slektning av meg om eg var gravid haha :D 
Nope, berre stor i mageregionen gitt!
Men det var ingen som sa til meg:
'GUUU så diger du er blitt rundt magen!'
eller
'No har du jaggu lagt på deg'
eller
'Jaja, ser du får nok mat i vertfall'

Så i den 70-kg perioden var det på med Hold-in undertøy
og slutt på trange toppar..
Og Eg Hadde Aldri Hatt Det Bedre!

Så fekk eg ADD-diagnosen min i sept 2014,
(viser til tidlegare innlegg, det kan du lese her),
og eg bestemte meg for å teste ut medisin i nov-2014,
 for å prøve å klarne mitt vimsete haud litegrann :)
Ein av bivirkningane var mangel på svoltfølelse
 og vekttap grunna dette.
Og den fekk eg. Og det ga seg aldri..
Og kiloane smelta vekk, sakte men sikkert..
Dei første 2 syns eg var heilt greit, men så var det ikkje kjekt lenger..

Det var lenge sidan eg hadde tenkt på kor tynn eg var
 i oppveksten og fram til eg var over 30 år,
og den trakasseringa som eg opplevde i alle dei åra.
Dette var eit tilbakelagt kapittel,
som eg var heilt sikker på eg ikkje skulle oppleve igjen.
Men dengang ei..
Angsten for å bli for slank igjen kom snikande 
OG NO BYRJA KOMMENTARANE IGJEN.

'Guuu så du har tatt av'
'Herreguud, du blir jo berre tynnare og tynnare'
'Er snart ikkje meir igjen av deg no'
OSV...

Og DER kom alt veltande over meg igjen....
Plutseleg hugsa eg alle dei verbale 'piskeslaga'
eg fekk i alle dei åra.

Og i dag tok eg ei sjefsavgjerdsle.
Eg sluttar på medisinen.
Var hos legen, og ho støtta meg i dette.
Bivirkningane er større enn effekten,
og eg orkar ikkje la dette vektstyret ta all energien min.
Så då får dere berre tåle at eg fortsatt kjem til
 å vere litt vimsete og glømsk hehe :)


Eg visste alle dei åra, at eg var undervektig,
Og det plaga meg heilt grusomt.
Enda verre var det at eg ikkje kunne gjere noko med det.
'KVA er det som feiler meg?' tenkte eg dagleg.
Eg hadde meir enn nok med å takle kroppen min
og tankane mine rundt vekta mi,
om ikkje Alle skulle ha ei meining
og fortelle meg det konstant.
Eg følte meg fryktelig stygg i tenåra, og isolerte meg til tider..

No er eg vaksen, og taklar nok dette betre no
enn når eg var ei ung jente.
Men eg kjenner fortsatt den følelsen
 av å ikkje vere bra nok,
 når nokon kommenterer vekttapet mitt.

Seinast fredag fekk eg ein kalddusj.
Eg var i byen for å fikse vippene mine,
då det første dama eg går til seier:
'Oh, even more skinnier???'
Fuck altså, der forsvant humøret mitt den dagen..
Det gjekk mykje hardare inn på meg eg eg trudde det ville..
Skulle på byen den kvelden,
og sleit voldsomt med å finne eit antrekk eg følte meg vel i..
Heile den usikkerheita eg følte som ung jente
 kom over meg som ein tsunami..

Mange har sagt til meg oppigjennom at det sikkert er meint godt
og kanskje er misunnelse.
Misunnelse på kva då, må eg virkelig spørje...
Hadde du ønska å ha det slik eg hadde det?
Tvilsomt.

SÅ, kva vil eg med dette?
Jau det skal eg fortelle dere :)

Tenk litt over kva du seier til dei rundt deg,
ord kan ramme hardare enn du trur...

Det er eit ordtak som seier:

'Du skal mene alt du sier,
men ikke si alt du mener'



...Så no gledar eg meg stort til at svoltfølelsen kjem attende
 som ein sakna venn,
og eg ser fram til å heller ha nokre kilo
for mykje rundt omkring, tjohooo!

Take care,











mandag 1. desember 2014

1.desember er her!


Hei kjære alle sammen og god advent!

 ♥


No er den deilige tida endelig her,
og alle (interiør)hjerter gleder seg :))
Eg er intet unntak, og kjenner i midten av november
 at det kribler i fingrane etter å komme igang ;)
Det har vore ei hærlig helg, først Lystfest i Bergen by,
der ein verkeleg får inn julesteminga med vakker sang,
juletretenning, faklar rundt heile Lille Lundgårsvann
og stoort fyrverkeri!
 Bilder kan du sjå her :)

I går (1.søndag i advent) vakna vi til eit bittelite lyst teppe av snø,
som sette ramma for å kose med å pynte til advent/jul
saman med julemusikk og pinnekjøtt på kok :)

Her kjem bilder av det eg fekk gjort i går,
blei omtrent ferdig, einaste det mangler litt grønt,
 men det skal også komme på plass etterkvart :)




Veldig glad i denne engelen,
den fekk eg av mi kjære avdøde 'Besta på Jonstad' for nokre år tilbake 

Buddha sørger for å minne meg på å puste og nyte førjulstida :)


Vakre englebarna mine

 ♥

Dette treet er nytt av året :)
Egentlig ein julekalender, men eg valte å pynte det istadenfor :)


Elsker adventsgardinene mine i stua, blir ønsket oppfylt tru? :)



Drivvedspeilet har fått ei lyslenke med kvite barkstjerner på :)



Samling av ulike element som skapar stemning :)


Denne tre-kalenderen kjøpte eg i Danmark eit år, er såå fin!
Juleduft sørger for at det er lukter deilig i heile leiligheita :)
Reinsdyret på sida der er ein storfavoritt, laga av Joacim





Den vakre snøugla har min kjære sønn laga til meg


Joacim si pakke-kiste :)


Stovegrana er blitt adventstre, med vakker pynt eg har fått :)


     


Fine drivved-engelen min :)


Stemning på kjøkkenet :)


Syns denne er så nydelig og stemningfull



Denne har vi på kjøkkenbordet og den lir tent når vi spiser :)


Mamma's adventskalender, som min sønn puttar hemmeligheter i :))



Fjørkrans på ytterdøra i gangen :)



Velkommen til oss :)
Bjørkehjertet har Joacim laga :)




No når alle desse skattane er på plass,
 kjenner eg virkelig på den gode stemninga:)

Eg skal også ta heilskapsbilder av leiligheita
samt av terrassen når den er ferdig pynta :)

Ønsker dere alle ei fantastisk adventstid!
 ♥






tirsdag 23. september 2014

...Svimete, eg?

Hei alle sammen :)

Idag blir det eit litt annleis innlegg enn vanleg..
Alt kan jo ikkje handle om interiør heller ;)

Eg set her i sofaen og veit ikkje heilt kor eg skal byrje.. 
Tusen tankar i hovudet,
 som skal formulerast på ein fornuftig og forståeleg måte...
For det er akkurat det dette innlegget skal dreie seg om... :)

Idag har eg fått ein bekreftelse og ei forklaring
på noko eg har mistenkt ei stund, og streva med heile livet.

Egentlig umulig å få auge på om ein ikkje veit om det,
eller er skolert på området.
Idag har eg fått vite at eg har diagnosen ADD.. 
ADD? Kva er det tenker nok mange, og med rette.
'Alle' har hørt om ADHD,
om 'desse ungane/vaksne som er hyper'. 
Men kva er ADD då?
 Det står for Attension Deficit Disorder,
som betyr oppmerksomhetssvikt. 
Du kan lese meir om det her.

Grunnen til at eg blei oppmerksom på at eg kanskje kunne ha ADD, 
var på eit kurs eg var på i forbindelse med at min sønn har ADHD. 
Når eg las symptoma tenkte eg berre 'Herregud, dette er jo meg...' 
Og no har eg altså fått det bekrefta.. Og for ein lettelse!!

Heilt sidan eg var lita har eg følt meg annleis... 
Dagdrømte konstant, både heime og på skulen. 
Sleit med konsentrasjonen og fokus..
 Aldri klart å lese instruksjonar eller løyse gåter.. 
Følge med og notere på samme tid??? Haha morsom du, utopi for meg...
Fekk stadig høyre i barndommen: 'Jammen du høyrer jo ikkje etter!!'
 Nei eg hørte ikkje etter, for tankane mine var over alle haugar.. 

Dårleg hukommelse, svimete, elendig på å gjenfortelle ting..
Det andre brukte ein time på (feks lekser)
 kunne eg bruke 5 timar på...
Ja eg kunne ha ramsa opp i bøttevis..

Eg har i vaksen alder lurt på
 om eg rett og slett er mindre glup enn andre,
eller om eg er tidlig dement... 
For det går jo søren meg ikkje an å vere så svimete?
Men jau det gjer visst det...
Og ja det har gått hardt ut over sjølvkjendsla frå eg var liten,
... 'kva er det med meg?'...

Etter eg kom ut frå VOP idag 
så var det akkurat som eg såg livet mitt i revy,
 men med ADD-briller på.. 

Kva om det hadde blitt oppdaga når eg var liten? Ungdom?
I grunnskulen, ungdomsskulen, gymnaset, yrkesfag, i læretida?..
Korleis ville oppveksten og livet mitt sett ut idag då?

Ville livet mitt blitt heilt annleis 
om eg hadde blitt fanga opp og fått hjelp og evt byrja på medisin?

Eg tenkte også på alt eg har opplevd gjennom snart 39 år.. 
Ja eg har streva med konsentrasjon og fokus,
 brukt enorme krefter på å få ting med meg,
 vanvittig mykje tid på lekser og å få 'ting inn i knollen' ...
Og eg har vore vettskremt for å ikkje lykkast 
med det eg har foretatt meg oppigjennom..

Det har vore angst, uro, redsle for å ikkje vere god nok,
 kunne nok, vite nok...

MEN samtidig så tenker eg at dette har gjort meg til den eg er idag! 
Ja eg har hatt mange utfordringar som kanskje ikkje alle andre har,
 men motgang gjer ein sterk, er det ikkje så?..

 Eg har fighta og kjempa, ramla ned og og kravla meg oppatt... 
Eg trur staheita i meg har redda meg,
 ein krigar som ikkje gir seg på tap..




...Og så kan eg jo nevne at eg er høgsensitiv i tillegg, 
ein skikkelig killerkombo haha :D
Det kan du lese meir om her.

Eg er heldigvis utstyrt med ein god porsjon sjølvironi, 
eg trur det har redda meg oppigjennom, på fleire måtar. 
Det å kunne le litt av seg sjølv og bruke humor 
trur eg er ein god eigenskap med denne diagnosen :)

Når eg har nevnt for vennar av meg at eg mistenkte at eg har ADD, 
så sa mange av dei berre 'Hæ? Du?' 
Ja kvifor ikkje meg?
 Føler kanskje at denne gruppa er ein smule stigmatisert, 
og det blir så feil! 
Dette kan ramme alle, det er medfødt!
Og eg må virkelig sei at eg syns synd på dei 
som går gjennom livet med ADD/ADHD og ikkje får greie på det.. 
Husk det at det er ikkje noko gale med deg,
 det har ingenting med intelligens å gjere,
 du er ikkje skulesvak,
 du har berre ein koblingsfeil i hjernen ;)



Så kvifor skriv eg dette? 
Kvifor utleverer eg meg på denne måten? 
Hadde det ikkje gagna meg meir å berre vere stille 
og ikkje la folk vite om det?
Skal eg vere flau?
 Skamme meg?
NEI!

Kvifor skal eg tie ihel noko som er ein del av meg? 
Det har no blitt folk av meg også,
 god utdannelse har eg også klart å få meg.. :)
Nei eg vel heller å vere stolt over den eg er
og korleis livet mitt har blitt.
Det har kosta blod, svette og tårer, men det er verdt det!


                                                               



mandag 15. september 2014

Personleg gåve :)



Hei i seine kvelden!

I går var eg invitert i ein 40-årsdag 
og måtte selfølgelig finne ei fin gåve :) 
Hadde kjøpt eit deilig ullteppe, 
men hadde lyst til å gjere gåva litt meir personlig :)
Funderte ei stund på kva eg skulle finne på, 
og plutselig poppa det opp ein idè!
Så eg pilte på næraste garnbutikk 
og kjøpte ein ull-tovetråd i lilla.
Filtnål hadde eg frå før, 
så då var det berre å hoppe i det 
og håpe på det beste :)
..Og eg syns det blei ganske vellukka, 
for jubilanten blei vertfall veldig glad :))


So far so good!

Eg tover altså tråden inn i teppet med denne spesialnåla :)


Ferdig!


No håper eg berre den flotte 40-åringen får mykje glede av teppet, 
som det berre fins eit av i heile verden :)



mandag 8. september 2014

'Like bra brukt', NIB- utfordring september



Hei!

NIB (Norske Interiørblogger) 
si septemberutfordring  
er å vise fram bruktfunn, 
som er 'like bra brukt' :)
Denne utfordringa passer meg midt i blinken, 
sidan mykje av mi leiligheit 
nettopp er fyllt opp av møbler og interiør 
som eg har funne for det meste på Finn.no :)
Eg elsker gjenbruk, 
og tykkjer det meste er endå betre brukt!

Noko har flytta inn slik det var kjøpt, 
medan eindel er pussa opp og fått eit nytt uttrykk :)

Her kjem bilder av stua mi samt eit bilde av terrassen:



Sofa/puff frå Bolia (her sparte eg 21000 kr (!)
Teakbord (malt og lagt på drivved-tapet)
Gyngestol (malt kvit)
Puff
Stålampe

Alt kjøpt brukt på Finn.no 

Skjenk (malt lys grå)
Stereobenk i teak (malt kvit)
Gammal brunslitt stol
Klokke

Alt kjøpt brukt på Finn.no

Spisegruppe i kvitvaska eik frå Living
(beisa med kvit kalkbeis og patinagrå beis)
Stolene er trekt om med kjøkkenhandklede
                              Kjøpt brukt på Finn.no


Knag-sofa
Bord
Gyngestol
Låvedør

Alt kjøpt brukt på Finn.no

Kvit stol
(redda frå containerdøden)

Brukte ting fortel ei historie, har meir sjel og ein kan spare masse penger på å dykke inn i bruktmarknaden :)



Dette var mitt bidrag i denne konkurransen, 
du kan sjå fleire flotte bidrag her :)